Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007

Στα ίχνη της όμορφης νεράιδας Part II


Βρέθηκα πάλι εκεί σε εκείνα τα γνώριμα μέρη.Μάλλον η αναζήτηση απαντήσεων με οδήγησε πάλι στο ίδιο τοπίο.Δεν κάνει πολύ κρύο παρόλο που φυσά.Οι ήχοι του δάσους μου δημιουργούν αίσθημα φόβου.Ξέρω όμως ότι θα την δω.Ξέρω ότι είναι κάπου εκεί και με κοιτά περιμένοντας να φύγει η σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό μου.

Ακούω φωνές.Δεν μπορώ να αντιληφθώ όμως αν είναι πραγματικότητα η δημιούργημα του μυαλού μου.Αδυνατώ να προσαρμοστώ στο περιβάλλον.Θέλω να φύγω κι όμως κάτι με κρατάει εκεί.
Μια κίνηση έπεσε στην αντίληψή μου με την άκρη του ματιού μου εκεί στο μεγάλο δέντρο.Αγριεύτηκα λιγάκι.Λίγο το σκοτάδι, λίγο οι ήχοι του δάσους.Θεωρώντας ότι είναι η φαντασία μου έστρεψα το βλέμμα προς τα κει.

"Οι νεράιδες είναι παντού" μου λέει "απλά εσύ δεν τις βλέπεις".Στεκόμουν παγωμένος να κοιτώ την όμορφη νεράιδα.Ο γλυκός ήχος της φωνής της κάλυψε την σύγχυση των σκέψεων μου."Όσο λιγοστεύει η αγάπη τόσο θα χάνονται οι νεράιδες και θα μείνουν πιο λίγες ακόμα".Ήθελα τόσα πολλά να πω αλλά δίστασα.Μήπως και ο λόγος μου την απομακρύνει.
"Σήμερα έχουμε χορό" αποκρίθηκε.Με μια κίνηση χάθηκε στα δέντρα.

Άρχισε να ψιχαλίζει.Κοιτώντας τον ουρανό είδα τα αστέρια.Τότε κατάλαβα ότι είναι τα δάκρυα των νεράιδων του δάσους που χόρευαν.Δεν ήταν γιορτή.Ήταν η λύπη που άπλωσε τα φτερά της παντού.Αντίκρισα την ομορφιά των αισθήσεων πίσω από τις γραμμές του ονείρου.


Έμεινα εκεί να κοιτώ τον ουρανό θαυμάζοντας τον μαγικό χορό των νεράιδων.